X
تبلیغات
رایتل
خودشکنی (قسمت دوم)


اول از همه ممنون از پیامهای خوبتون. مخصوصا پیام آقای جوشا که اونو اینجا عینا نقل میکنم:


سلام
من متاهلم و ساکن ایران
از این پستتون خیلی خوشم اومد . واقعا سازنده است.
به نظر من زن و شوهر با هم باید مسیر سعادت یا سازندگی یا پیشرفت رو طی کنند. و هر کدوم وظیفه خاص خودشونو دارن.
ما در کنار هم کامل میشیم.
الان توی ایران خیلیها دنبال موردی برای ازدواج میگردند که از هر نظر کامل باشه.
اون ادم کامل نیازی به ازدواج نداره.

همچنان خوشبخت بمانید.


بقول خانم ریحانه مسئله دوستی دختر و پسر هنوز در ایران جا نیفتاده. هم از نظر قانون و هم از نظر بسیاری از افراد جامعه این مسئله کاملا مردود شمرده میشه. تا جاییکه من خبر دارم، وضعیت جامعه از این نظر در سالهای اخیر تغییرات زیادی کرده. زمانی که من اولین آشناییهام رو تجربه میکردم چندین سال قبل از دوران ریاست جمهوری آقای خاتمی بود و اون زمان بقول خودمون همه جا "گیر بازار" بود. راستش اینقدر اصلاحات جدید اومده که من نمیدونم این اصلاح هنوز استفاده میشه یا نه.


لازم نبود حتما یه دختر و پسر با هم باشن تا بهشون گیر بدن، اگر چند تا پسر مجرد هم با هم بیرون میرفتن این خطر همچنان وجود داشت. یادمه یه دوست داشتم که دو رگه ایرانی-آلمانی بود و در آلمان بزرگ شده بود. گفتم ببرمش یه رستوران توپ که ببینه ایران هم جاهای خوب و باکلاس داره، پنج شنبه شب بود و اوایل مرداد، ماشینو پارک کردیم و تقریبا به چند قدمی رستوران رسیده بودیم که یه کمیته ای به اون یکی گفت: "حاجی دو تا مسافرت جور شد" و بعد من و دوستم رو سوار پاترول کردند و بردند بازداشتگاه. قبل از اینکه ما رو سوار پاترول کنند پرسیدم حاجی مشکل ما چیه؟ یه نگاهی به من انداخت و دید به هیچ چیز نمیتونه گیر بده گفت : آستینت کوتاهه، گفتم مشکل دوستم چیه؟ اونکه آستینش بلنده، گفت پیراهنش گُل گُلیه. سر تونو درد نیارم که بعد از کلی فحش خوردن و گوساله و انواع نجاسات لقب داده شدن ما رو ساعت 3 صبح ول کردن که بریم خونه. طبعا در چنین شرایطی دوستی با جنس مخالف مشکلاتش چندین برابر بود.

من شخصا با ازدواج سنتی مخالف نیستم، بنظرم برای بسیاری از افراد ازدواج سنتی بهترین راه برای ازدواج کردنه، اما نه برای من. من فکر میکنم اگر قرار بود سنتی ازدواج کنم، احتمالا تا آخر عمر مجرد میموندم. یادمه تو بحثهای زیادی که من با یکی از دوستام داشتم میگفتم ما خودمون هم نمیدونیم که چی میخوایم، چطور ممکنه که بتونیم یک مورد درست رو انتخاب کنیم؟ از همین رو من سعی میکردم موقعیتهایی که برای آشنایی با جنس مخالف بدست میومد رو از دست ندم، تا بقول معروف دستم بیاد که خودم چی میخوام. این موقعیتها همه جا میتونست وجود داشته باشه، تو عروسی، تو مهمونی، تو دانشگاه، تو کتابفروشیهای جلوی دانشگاه و یا حتی تو خیابون و تو پارک.

من معتقدم که دو نفر در ابتدا فقط باید همدیگرو خوب بشناسن و بعد از اونه که احساس و علاقه میتونه یواش یواش ظهور پیدا کنه. از نظر من تعهد وقتی معنی داره که احساس و علاقه وجود داشته باشه و احساس و علاقه هم در ابتدای دوستی جایی نداره چون شناختی وجود نداره. من منکر وجود کشش اولیه نیستم، کشش اولیه جرقه شروع یک رابطه است، من منکر عشق بدون شناختم.

همین مسئله منو در ابتدای بسیاری از دوستیها دچار مشکل میکرد. من همیشه تو همون صحبتهای اولیه صریحا نقطه نظراتم رو میگفتم. میگفتم که این آشنایی فقط یک دوستیه و ممکنه هیچ وقت از مرحله دوستی فراتر نره. همین کافی بود تا بیشتر دوستیهای اولیه رو در نطفه خفه کنه. اما من معتقد بودم و هستم که وقتی اینقدر تفاوت دید وجود داره، همون بهتر که هیچ احساسی شکل نگیره. البته پایان دادن به دوستی همیشه هم کار آسونی نبود.

مثلا یک بار  ...

ادامه دارد ...


موفق باشید


-امیر