X
تبلیغات
رایتل
اولتیماتوم به نرگس

سلام

مدتیه که تو این وبلاگ منم شدم متکلم وحده و نرگس چیزی نمینویسه. راستش هدف من و نرگس از نوشتن این وبلاگ، همونطور که بارها هم ذکر کردیم، این بود که مثالی واقعی، با همه پستیها و بلندیهاش، رو در اختیار شما قرار بدیم. اینکه نرگس اینجا نمینویسه این هدف رو کمی کمرنگ کرده. آخه اینکه نشد، "عاشقانه های نرگس و امیر، روزنوشتها و دیدگاههای یک زوج ایرانی ساکن آمریکا پیرامون زندگی و عشق" اونوقت فقط آقاهه مینویسه!! این یعنی چی؟

اینکه نرگس تو وبلاگ بنویسه یه خوبیه دیگه هم داره. خوبیش اینه که بیشتر شما ترجیح میدید که طرف دیگه قضیه هم دیدگاههاشو بنویسه، مخصوصا برای خانمها، چون اون طرف دیگه هیچ چی نباشه همجنسشونه.  این که شد همون اولی؟ شد؟ نشد؟

دلیل دیگه هم اینکه من میدونم که بیشترتون نرگس رو بیشتر از من دوست دارید و عوض نوشته های نردی (Nerd) و گیکی (Geek) من، ترجیح میدید نرگس اینجا بنویسه. تو رو خدا احساس بدی نکنید، من دیگه عادت کردم به اینکه همه نرگسو بیشتر دوست داشته باشن. البته خداییش دوست داشتنی تر هم هست. از روز اول عروسی، فامیلهای عروس (که نرگس باشه!) گفتن گل سر سبد خانوادمونو سپردیم دستت، مواظبش باش. فامیلهای خودمونم میگفتن: باید حسابی مواظب این عروس باشی و هر کاری میتونی براش بکنی. هنوز هم ملت دست بردار نیستن و حرفهای مشابه نیستن، من خودمو گول میزنم و میگم همسر خوب انتخاب کردن هم هنریه که هر کسی نداره.

به هر حال، این پست رو نوشتم، تا به شیوه ای کاملا جدید از نرگس بخوام که تو این وبلاگ بنویسه. اینجا من رسما اعلام میکنم تا ۲۰ پست آینده، من چیزی نمینویسم مگر اینکه نرگس قبلش چیزی نوشته باشه.

شاد و سلامت باشید

-امیر